قلم شکسته

تا در شکست، سینه شکست و قلم شکست

به نام خالق اشک

قلم شکسته

تا در شکست، سینه شکست و قلم شکست

شنبه, ۲۸ مهر ۱۳۹۷، ۱۱:۲۰ ب.ظ

قلم شکسته

حنیف منتظرقائم

درباره سايت

about
متاسفانه امکان درج خودکار کادر جستجو یا جعبه دنبال کنندگان در این قالب وجود ندارد، لطفا برای درج از حالت دستی استفاده نمایید.

توضیحات

إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِیفًا

دنبال کنندگان ۳ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید

اطلاعات سايت

client
client
client
client
client
client
client
client
client
client
client
client

تصاویر برگزیده

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

عنوان عکس

توضيحات مختصر درباره عکس

حلالم کن...

 

بسم الله

 

از زبان بی بی زینب (س)...

 

هلالی گشته ای ای ماه ِ کنعانی...حلالم کن
الا ای یوسف در چاه زندانی...حلالم کن

کدامین چاه؟ یوسف نه!...تو سالار منی امّا؛
در این صحرا اسیر نیزه دارانی...حلالم کن

چه زیباتر شدی بالای آن نیزه... بنفسی انت
تو همواره به قرص ماه می مانی...حلالم کن

به جنگ سنگ ها رفتی که اینگونه تَرک خوردی؟
چرا خونی شده بالای پیشانی؟...حلالم کن

میان قتله گه از یاد من رفت این سوال سخت:
عبایت کو؟...چرا اینگونه عریانی؟...حلالم کن

هجوم هلهله آزرده کرده گوش جانم را
کمی قرآن بخوان با صوت روحانی...حلالم کن

چقدر زیباست این آیه، به یاد مادر افتادم
همین طوری تو یاسین را که میخوانی...حلالم کن

امانت دار خوبی هم نبودم ای برادر جان!
به رویم هم نیاوردی ، که میدانی...حلالم کن

نگاهم کن!...مبند چشمان خود را غیرت الله
ببخشا بر من این گیسو پریشانی...حلالم کن

از اول هم به تو گفتم به طفلانت نظر دارند
چرا ای مرد من! اینگونه حیرانی؟...حلالم کن

مخور غصه!...نفس دارم...جواب خصم تو با من
زنم بر هم  بساط بزم و مهمانی...حلالم کن

حلالم کن که اصلا کودکانت را نگه کردند
کمی حایل شدم اما...نمیدانی...حلالم کن


برایت مادری کردم حسین!... حالا پدر باش!
نوازش کن مرا بابای بارانی...حلالم کن

ندارد خواهرت چیزی  به جز این جان ناقابل
بیا و قبل این که با نگاه خویش بستانی...حلالم کن

 

ح.م


اربعین

 
شیعه یعنی تشنه ی ماء معین
مات عاشورا، هلاک اربعین
شیعه یعنی معنی "کرب" و "بلا"
پا برهنه از نجف تا کربلا
 
ح.م

پدر مشک

 

توی خیلی شعر ها میخونیم که از مشک گله میکنن که:
کاش اندازه یک جرعه نگه داری مشک

دیشب یهو و بی مقدمه دلم برای مشک سوخت...
او هم به حرف آمد...




به خدا مشک همه تلاشش را کرده...


بسم الله

جنگ سختی شده من محو تماشا شده ام
کنج این خیمه بسی خسته و تنها شده ام
مشک باشی و دم چشم رباب میفهمی؛
از چه رو اینهمه آشفته و شیدا شده ام
ناگهان اسم مرا گفت سکینه به عمو...
شکر لله که در این معرکه ابقا شده ام
دست من دست علمدار خدا را صد شکر
تشنه لب بودم و همسفره دریا شده ام
دست او، صورت من،بوسه ای از آب فرات
مشک پر آبم و در علقمه معنا شده ام

                ******
ناگهان خون دو دستش همه جا را پوشاند
مشک خونین شده ام..وه که چه زیبا شده ام
بس که لبهای علمدار تو رویم بوسید
مات و حیران همین بوسه ی سقا شده ام
 که مرا چون پدری زود به آغوش گرفت
شرم من باد که شرمنده ی بابا شده ام *
قامتم راست نمودم که به قلبش نزنند
فکر کردم سپر سینه ی مولا شده ام
دشمنان حیله گرند...قصد مرا فهمیدند
چشمش ای وای...در این مرحله رسوا شده ام
ای خدا اسب چرا راه خودش را گم کرد
چشم او خسته شده...نائب بینا شده ام
مزن ای رذل!...مزن!..دست ندارد به برش
زد و بر فرق فرود آمد و من تا شده ام
ناله زد اسم تو را، از دهنش افتادم
نا امیدم که چنین دور ز آقا شده ام

                  ******
سینه خیز آمده ام تا به خیامت برسم
دو قدم دور تر از علقمه پیدا شده ام
 به ابوالفضل قسم که بدنم خونی بود
شرم دارم ز نگاهت که چنین وا شده ام
مشک بی آب شدم ... فایده ای نیست مرا
که سزاواری لب های تو را "لا" شده ام
عجبا مادر او « امّ بنین» نیست مگر؟
پس چرا...؟ محو گل یاس به صحرا شده ام
مادرت فاطمه(س) اینجاست، عجب رؤیایی!
عاقبت خاک ره حضرت زهرا(س) شده ام 

ح.م

راز چادر مشکی...

 


 

 

وقتی متهم میشومی به وسواس زیادی در مقوله حجاب
و وقتی همه بی بند و باری ها را دربست میزنند به نام بی غیرتی  تو و امثال تو
قلبت میسوزد
همین!

قل اعوذ...تو بکن ریشه خناسی را

من به جان میخرم این تهمت "وسواسی" را

 

قلب من سوخته تا نذر تو کردم خواهر!

این غزل های کمی ساده و احساسی را



خواهرم! طفره نرو!...جان غزل! گوش بده
بپذیر حرف دل شاعرک عاصی را 

 

پشت این چادر مشکی به خدا رازی هست

به کبودی زده اند رنگ غم یاسی را

 

 

به خدا زنده کند بار دگر در دنیا

چادر زینبی ات غیرت عباسی را


خلقتت نقطه عطفیست به بازار طلا

چادرت چون صدفی گوهر الماسی را

ح.م


نسبت زهرایی...

 



بسم الله

دشمن چو دید جلوه آقایی تو را
چشمش گرفت جان  اهورایی تو را

فکرت مدام پیش رباب است و اصغرش
داغی نشانده اند دل دریایی تو را

در پشت خیمه های حسینی، صدای شمر

بر هم زده ست خلوت رویایی تو را

شرمی نکرد نام امان نامه را که برد
آتش کشید سینه سینایی تو را

میخواست تا حریم ولایت رها کنی
یادش نبود نسبت زهرایی تو را

فردا که دید جان و دلت با برادر است
کوشید بشکند کاسه سقایی تو را

دستت به دست حضرت ارباب خورده بود
طاقت نداشتند ید بیضایی تو را

در کنج علقمه زن قامت خمیده ای...
مرهم شده ست غربت و تنهایی تو را

ح.م

رویا...

بسم الله

ای تو رویای شبم، ای حسرت بیداری ام
بوی سیبت هم دوا، هم علت بیماری ام


یک قدم مانده به تو، همواره خوابم برده است
ای که دوری از شما کفّاره ی بی عاری ام


دفتر شعرم پر از تکرار هایی از «من» است
من خجالت میکشم از خواهش تکراری ام


من حریف حیله و نیرنگ نفسم می شوم
یک قدم برداری آقا گر به جانبداری ام


آخرین باری که دل تا ساحت گنبد رسید
زیر پرچم ناله زد : « آقا! نگه میداری ام؟»


از نفیر ناله اش آتش به جان واژه هاست
همچو ققنوسی دمادم وقف آه و زاری ام


آنقدر از پیش چشمان شما رد می شوم
شاید آخر اشتباهی هم شده، بشماری ام


یـــ...ا....حــُ...حســِ..ین...دستان لرزانم بگیر
خسته ام، آقا ببخش این لکنت گفتاری ام

 ح.م

ن و القلم...

 

بسم رب العشق...

 

قلم شکسته

غصه و درد عالم روی دلش نشسته
بغض فروخورده ای راه گلوشو بسته
باز میکنه دفترُ تا که رهاشه از غم
زل میزنه به کاغذ با اون چشای خسته
میخواد که واژه ها رو با وسواس زیادی
بچینه روی کاغذ، تمیز و دسته دسته
اما دلش میسوزه از یه داغ قدیمی
یه داغی که تو سینه، سوغاتی از السته
میره سراغ یارش  ، همون یار قدیمی
یک قلم طلائی ،  با یه دل خجسته
همونی که همیشه مینویسه رو کاغذ...
فارغ از منیت ، جاه و مقام و رسته
میخواد که همراه کنه قلم رو با غم دل
حال قلم عجیبه ! انگاری مست مسته
شاعر میگه با غصه: « کجایی ای رفیقم؟!
رشته ی این رفاقت به این زودی گسسته؟ »
قلم میگه: « عزیزم! یه یاد درد و غصه ت
کبوتر دل من  از توی خونه جسته
داغ تو توی سینه آتیش زده به قلبم
اگر قلم نمیره والله  خیلی پسته!! »
قلم به رسم مردی!...به  نام نامی عشق
با جوهر وجودش : خون یه قلب خسته...
امضایی زد به پای قباله ی رفاقت!
غلطید به روی زمین با کمری شکسته
شاعر دیدش که حالا نوبت عشق بازیه
یادش اومد که با دل چه عهدا که نبسته
جا می مونه شبونه کنار نعش شاعر
کاغذ غرق خون و یک قلم شکسته 

 ح.م

طائر عشق

 

بسم الله

صحبت کوی تو شد ، خواب حرامم آمد

قرعه ی عاشقـــیـــت باز به نـــامم  آمد

هوس ضامن آهو به سرم بود ولی...

تو از آن سو به مشامم آمد بوی سیب

غرق در همهمه ی شهر نیامد بر گوش...

آن «علیک» ی که پی ِ صوت سلامم آمد

جان کاغـذ همه از خون قــلم می نوشد...

این چه داغیست که از هــرم کلامــم آمد؟

بارالها! چه شده؟...باز دلم آشوب است

این چه لکّی ست که بر ماه ِ تمامم آمد؟

باز از عشق حسین دم زدم و چون هر بار

ماه نیلی پیمبر به دل تیره ی شامم آمد

گاه در خانه ی ضامن ، گهی در کرب و بلا

طائر عشق گمانم که به نزدیکی بامم آمد

 

(4/3/89-2 بامداد)

ح.م

تفسیر نمی کنم...

 

بسم الله


وقتی که سال دوری و هجران جدید شد

جانم رسید بر لب  و دردم شدید شد

از بس که زل زده ام بر مسیر آمدنت

حتی نگاه جاده در نظرم ناپدید شد

تفسیر نمی کنم اما دلم به خود لرزید

وقتی که انگشتری ِ شمس ِ آقا، حدید شد

خوشا که جمعه  اول ، روز دیدنت باشد

بیا که منتظران را شب هجران مدید شد

 

(اولین جمعه 89)

 ح.م

عمّاریه

 

عمّاریه

رهبرا ما همگی عاشق و بیمار توئیم

مست از جام بصیرت،همه بیدار توئیم

از روز ازل عشق تو در جان و دل ماست

ما تا ابد الدّهر فدائی و گرفتار توئیم

جان عالم به فدایت تو اگر اذن دهی

همه مالک، همه میثم، همه عمّار توئیم

 

ح.م

امام حسين (ع)

مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الّذِى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟

پروردگارا! آن كه تو را نيافت، چه يافت و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟

امام علی (ع)

اِعْجابُ الْمَرْءِ بِنَفْسِهِ دَلیلٌ عَلى ضَعْفِ عَقْلِهِ

فخر کردن انسان به خودش، نشانه کم عقلى او مى باشد.

امام رضا (ع)

صَديقُ كُلِّ امْرِء عَقْلُهُ وَ عَدُوُّهُ جَهْلُهُ

دوست هر كس عقل او، و دشمنش جهل اوست.

قلم شکسته

تا در شکست، سینه شکست و قلم شکست

با ما در ارتباط باشيد

ما دوست داريم از نظرات شما در اطلاع باشيم

تماس با ما

پست الکترونیک

Hanif41999@Gmail.com

پست الکترونيک

منتظر تماس تان هستيم