img

به وبسايت ما خوش آمديد

با استفاده از يا می توانيد بين بخش های مختلف وبسايت جابه جا شويد

وارد شويد

قلم شکسته

تا در شکست، سینه شکست و قلم شکست

ادامه

راز خلقت


بسم الله

 

 

از بوی یاس اوست، جنان آفریده شد

او راز خلقت است و نهان آفریده شد

 

هم کفو نور حیدر کرار ، فاطمه(س) ست

با این حساب مثل همان آفریده شد

 

هفت آسمان چو ذره به خاک ره ش شدند

تا چادرش تکاند و جهان آفریده شد

 

از گندمی که روزی آدم نبود و نیست

از روی لطفِ فاطمه(س) ، نان آفریده شد

 

آب و گلاب و بوته یاس و دوا و درد؛

هر انچه خواست مادرمان، آفریده شد

 

بعد خدا و نام نبی(ص) ، «یاعلی(ع) » که گفت؛

حی علی الصلاه و اذان آفریده شد

 

دست کبود فاطمه(س) از خاک کربلا

مشتی گزید و شیعه از آن آفریده شد

 

قبل « نفخت فیه...» خدا خنده زد به او

تا خنده کرد فاطمه(س) ، جان آفریده شد

 

اصلا برای گفتن نام حسین ِ او

راهی به دل زدند و  دهان آفریده شد

 

لب آفریده شد، عطش و اضطراب هم؛

او گریه کرد و اشک روان آفریده شد

 

 

یک قطره اشک مادری اش، بر جهان چکید

از گریه های اوست، امان آفریده شد

 

تا مُهر شیعه گی به دل و قلب ما زنند

این زخم روی سینه عیان آفریده شد

 

ح.م


هجده ستاره


بسم الله


کهکشان نگاه این بانو

داغ هجده ستاره را دیده ست

 

تا رسیده ست بر سر گودال؛
نفس در شماره را دیده ست

 

جای بوسیدنی ترین حنجر

گردن پاره پاره را دیده ست

 

روی جسمی که زینت عرش است

رقص صدها سواره را دیده ست

 

روی موهای طفل دردانه ش

جای چنگ شراره را دیده ست

 

کوچه یک دانه اش حسن را کشت

کوچه های دوباره را دیده ست

 

چشم او محو چشم سقا بود

ناگهان یک اشاره را دیده ست

 

سر که چرخیده سوی یک بازار

چشم او گاهُواره را دیده ست

 

بی خودی نیست قامتش خم شد

داغ هجده ستاره را دیده ست

 

ح.م


مُهر غربت

بسم رب الحسین(ع)


این همه راه آمدم حالا بیا با من بگو

آن عبای کهنه و انگشتر دست تو کو؟

 .

.

.

روضه است

هر که خواست در ادامه مطلب بخواندش

 

چه کنم؟

 

بسم الله

 

گر به سوی تو بیایم حرمم را چه کنم؟

گر برِ خیمه بمانم صنمم را چه کنم؟

 

از غمت شوکه شدم، ساکتم و مبهوتم

مانده ام بعد دمم باز دمم را چه کنم؟

 

تو قسم خورده ای آب آور طفلان باشی

زیر لب باز نگو این قسمم را چه کنم!

 

کاش برخیزی و یک جمله بگویی به حسین!

پیش این بی صفتان قد خمم را چه کنم؟

 

آه...هر چند که با قوت شمشیر به پا استادم

لرزش پر تنش هر قدمم را چه کنم؟

 

بعد عمری که به دل خوانده ای ام جانِ اخا

دیر شد آمدنم، لطف کمم را چه کنم؟

 

تا به دستان علمگیر تو من بوسه زنم

ای علمدار بگو این علمم را چه کنم؟

 

بی تو دیگر دل زینب پر از دلشوره ست

کاشف الکرب بگو اوج غمم را چه کنم؟

 

بی تو پای همه تا قلب حرم وا شده است

چهره ی نیلی اهل حرمم را چه کنم؟

ح.م

 

دلشوره لیلا

 

 

 

بسم الله


روضه است

از لسان مبارک حضرت ارباب به علی اکبر(ع)

 

موقع رفتن میدان چه سریع پا شده ای

اذن دادم به تو تا غرق تمنا شده ای

 

حاصل عمر حسینی و خدا می داند؛

خون دل خورده ام آنقدر، که رعنا شده ای

 

آه...حالا که تمام جگرم بسته به توست؛

بهر قربانی این بزم، مهیا شده ای

 

قبل رفتن پسرم، پیش پدر راه برو

این دم آخری ای ماه! چه زیبا شده ای

 

پسرم این رجزت را ز که اموخته ای؟

بهترین حاصل آموزش سقا شده ای


  روزه را با عسل لعل پسر باز کنم؟

شکر لله که تو هم صاحب فتوا شده ای

 

و ان یکادی ز لبم نذر نگاهت کردم

مثل حیدر وسط معرکه آقا شده ای

 

گم شدی در وسط خیل سپاه دشمن؛

از پس بارش شمشیر تو پیدا شده ای

 

ای وای! کجا می رود این اسب؟!...بگو برگردد

جان بابا ز چه رو اینهمه تنها شده ای؟!

 

اشبه الناس به پیغمبری ای ماه منیر!

عاقبت مثل تن حضرت یحیی شده ای

 

سه علی با خودم آورده ام اما حالا؛

تو خودت یک تنه تکثیر به صد ها شده ای

 

من چگونه بدنت را ببرم بابا جان؟

دست من بسته شده، پس که مجزا شده ای

 

لخته خون ز گلویت چه توقع دارد؟

که تو شرمنده این واژه ی "بابا" شده ای

 

تشنه ی دیدن آن چشم سیاهت هستم

و تو سیراب به دست خود طه شده ای

 

اکبرم!، پیش تو، بابا ز نفس افتاده است

پسرم باعث دلشوره لیلا شده ای!

 

مرده بودم به خدا ، عمه نجاتم داده ست

عمه هم دید که چون لاله ی حمرا شده ای

 

باغبان ها و تبر ها و هرس کردن ها؛

پس عجب نیست که در بین عبا جا شده ای

 

به سیاهی همین زلف پر از خون سوگند

این دم آخری ای ماه! چه زیبا شده ای


ح.م



 

 

میا..میا...کوفه

بسم الله

 

بشکند آن قلم که امضا کرد

بغض در قلب کوفه حاشا کرد

 

بشکند دست بیعتت کوفه

خون دوباره به قلب مولا کرد

 

بشکند دست مسلم ت ارباب!

او بساط سفر مهیا کرد

 

گفته بودم "بیا" ولی افسوس؛

این "بیا" گفتنم چه غوغا کرد

 

می نویسم بدانی ای آقا!

شهر کوفه چه با دل ما کرد

 

شب و روز چنین بلادی را؛

باید از هم کمی مجزا کرد

 

صبح کوفه جواب من، "آری"

شب نصیب نگاه من، "لا" کرد

 

نامه ها تیغ و دشنه شد آقا

اف بر این خدعه ای که دنیا کرد

 

جان مسلم! میا میا کوفه!

باید از این قبیله پروا کرد

 

می دویدم میان هر کوچه؛

فکر معجر قد مرا تا کرد

 

می کند سمّ اسبشان با تو

آنچه "در" با حریر زهرا کرد

 

زخم سربسته ی مدینه چرا؛

وسط معرکه دهن وا کرد؟

 

 

چقدر قافله، " علی" دارد!!

کینه شان را دوباره احیا کرد

 

دائما فکر اصغرم آقا؛

حرمله تیغ خود مهیا کرد

 

این جماعت که ارباً اربا را

با علی اکبر تو  معنا کرد

 

فکر اکبر روان من پژمرد

قلب مجنون، دعای لیلا کرد

 

لا اقل مشک آب خود پر کن

لشگری قصد چشم سقا کرد

 

دیگر آتش گرفته چشمانم

گریه از بهر داغ فردا کرد

 

فکر زینب قرار من برده

دیده را یک "سلام" دریا کرد

 

زخم کاری قلب مسلم را

آن "علیک" شما مداوا کرد

 

می شود جسم این سفیرت را

سر در شهر کوفه پیدا کرد

 

جان مسلم! میا میا کوفه!

باید از این قبیله پروا کرد


ح.م


آخرين نظرات

سلام علیکم اجرکم عندالله. خیلی عالی بود

با تشکر و سپاس بسیار عالی و جانسوز ...

سلام علیکم. ایام تسلیت... عللی ...

سلام، این شعر  هر روز سروده ...

سلام علیکم به به کم الله   فوق ...

راه شعرا دور ز راه عرفا نیست... موفق باشید.

سلام و ادب.......خدا قوت..اجرتون ...

سلام. زیبا، دلنشین، فوق العاده! ...

{باعرض سلام وادب واحترام} ...

گالری عکس

درباره سايت

قلم شکسته

إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِیفًا

دنبال کنندگان ۴ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید

اطلاعات تماس، پيوندها و ...

اطلاعات تماس

  • ايميل
  • تلفن
    --
  • مدير سايت
  • امروز:
    سه شنبه, ۷ تیر ۱۴۰۱، ۰۳:۴۷ ق.ظ

قدرت گرفته از بلاگ بيان